Carro Armato M13/40 był włoskim czołgiem średnim na początku II wojny światowej i był głównym czołgiem używanym przez Włochów podczas wojny. Projekt był inspirowany brytyjskim Vickersem 6-tonowym. M13 został skonstruowany z nitowanych stalowych płyt z silnikiem z tyłu i skrzynią biegów z przodu. Miał czteroosobową załogę.

Głównym uzbrojeniem czołgu było działo 47 mm, montowana na czołgu wersja udanego działa przeciwpancernego Cannone da 47/32 M35. Mogła przebić około 45 mm pancerza z odległości 500 m; to wystarczyło, aby przebić brytyjskie czołgi lekkie i krążowniki, z którymi walczył w walce, ale nie cięższe czołgi piechoty. M13 był również uzbrojony w trzy lub cztery karabiny maszynowe: jeden współosiowo z działem głównym i dwa w przednim, przednim uchwycie kulowym. Czwarty karabin maszynowy był czasami noszony w elastycznym uchwycie na dachu wieży do celów przeciwlotniczych. Dla działonowego i dowódcy dostępne były dwa peryskopy, a standardowo zainstalowano radio Magneti Marelli RF1CA.

M13/40 był używany w kampanii greckiej w 1940 i 1941 roku oraz w kampanii północnoafrykańskiej, ale nie był używany na froncie wschodnim. Począwszy od 1942 r. armia włoska dostrzegła słabość siły ognia serii M13/40 i zastosowała działo samobieżne Semovente 75/18 obok czołgów w swoich jednostkach pancernych.

Seria M13/40 była najczęściej produkowanym włoskim czołgiem w czasie wojny, zbudowano ponad 3000, w tym późniejsze warianty, takie jak M14/41. Został wyposażony w mocniejszy silnik, a także lepsze filtry powietrza do operacji w Afryce Północnej, z niewielkimi różnicami wizualnymi. Ostatnią wersją był czołg M15/42 wyprodukowany w 1943 roku, z lepszym silnikiem benzynowym i dłuższym działem 47/40. Miał też grubszy pancerz niż poprzednie modele. Działo samobieżne Semovente 75/18 zostało zbudowane na podwoziu M13/40 lub M14/41.

Semovente Comando M40 był czołgiem M13/40 z wieżą zastąpioną dużym, wieloczęściowym włazem. Kadłub mieścił dodatkowe radia i inny sprzęt komunikacyjny.